‘Ik zie er vanaf. Trieste types daarbinnen…’ zegt mijn beste vriend gekscherend als wij voor het theater staan. Subtiel wijst hij mij op Hummie van der Tonnekreek, die rokend voor de ingang staat. Is ze het echt? Ja verdomd, ze is het! ‘Jij wou hier naartoe!’, lieg ik. Hij heeft mij weliswaar overgehaald, maar erg veel dwang hoefde hij daarvoor niet uit te oefenen. Ik houd wel van een potje camp op zijn tijd.
lees verder